Ο Παναγούλης ζει!

«Δεν υπάρχει, κύριοι στρατοδίκες, ωραιότερο κύκνειο άσμα για κάθε αγωνιστή, από τον επιθανάτιο ρόγχο μπροστά στα πολυβόλα του εκτελεστικού αποσπάσματος της τυραννίας»… Αυτά τα λεβέντικα λόγια δεν μπορούν να ανήκουν πουθενά αλλού, παρά μόνον σε κάποιον γιό της Άνοιξης, όπως ήταν ο Αλέκος Παναγούλης – το παληκάρι που έφυγε από κοντά μας πριν 31 χρόνια. Εκείνη τη «μαύρη» Πρωτομαγιά του 1976, που το αίμα του χύθηκε στη λεωφόρο Βουλιαγμένης, για να ορμήσει σαν χείμαρρος και να πάει να ποτίσει το δέντρο της αξιοπρέπειας. Βέβαια, το «κύκνειο άσμα» του Αλέκου Παναγούλη δεν έλαχε να συμβεί από «επιθανάτιο ρόγχο», αλλά από ένα τροχαίο ατύχημα – ίσως επειδή εκείνες τις ημέρες ήταν έτοιμος να δημοσιοποιήσει τα αρχεία της ΕΣΑ… Η «απόδραση» του Αλέκου Παναγούλη, έγινε σε μία εποχή που η Ελλάδα είχε την ανάγκη της παρουσίας τέτοιων ανθρώπων, που πάνω από την Πατρίδα και την αξιοπρέπεια δεν έβαζαν τίποτα. Η ίδια ανάγκη, όπως και σήμερα δηλαδή… Η ιστορία του Αλέκου, λίγο-πολύ είναι γνωστή, αλλά καλό θα ήταν να αναφερθεί μία πτυχή που δεν έχει τονιστεί και τόσο. Κι αυτή η πτυχή είναι η πορεία του στην πολιτική – μια πορεία πρωτοφανής και εντελώς «σουρεαλιστική» για τα σημερινά δεδομένα. Ο Αλέκος Παναγούλης, πολιτεύτηκε με την -υπό τον Γεώργιο Μαύρο- Ένωση Κέντρου (αργότερα μετονομάστηκε σε ΕΔΗΚ) και εξελέγη βουλευτής στις πρώτες εκλογές μετά τη Μεταπολίτευση. Ταυτόχρονα, ο Αλέκος ηγήθηκε της νεολαίας του κόμματος που ήταν η ΕΔΗΝ (Ελληνική Δημοκρατική Νεολαία) η οποία επί των ημερών του μετονομάστηκε σε ΕΣΔΗΝ (Ελληνική Σοσιαλιστική Δημοκρατική Νεολαία). Κάποια στιγμή, ο Αλέκος Παναγούλης, θέλησε να διαφοροποιηθεί από την ΕΔΗΚ, που ήταν δεύτερο κόμμα στη Βουλή και να ανεξαρτητοποιηθεί. Παρά το γεγονός ότι είχε αποχωρήσει από το κόμμα της ΕΔΗΚ, ο Αλέκος Παναγούλης παρέμενε αρχηγός της νεολαίας της, που τα χρόνια εκείνα ήταν η πλέον πολυάριθμη και δυναμική. Αν και του γίνονταν ασφυκτικές πιέσεις να προσχωρήσει σε άλλα κόμματα του προοδευτικού χώρου, δεν το έπραξε. Παρέμεινε ανεξάρτητος βουλευτής, αρχηγός της ΕΣΔΗΝ και πάντα πιστός στις ιδέες του, μέχρι τα ξημερώματα εκείνης της Πρωτομαγιάς του 1976, που πέρασε στην αιωνιότητα… Άραγε, εάν ζούσε ο Παναγούλης, τι θα ήταν σήμερα; Σίγουρα θα ήταν 67 ετών και μάλλον θα βρισκόταν εκτός Βουλής. Ήταν ένας άνθρωπος που δεν μπορούσε να δέχεται αυτά που βλέπουμε και δεν μιλάμε… Πρωτομαγιά. Ο Παναγούλης ζει! Ένα κόκκινο τριαντάφυλλο, είναι το σύνθημα…

Π. Ξανθίδης.